Jak podaje Real Estate Mauritius, osoby niebędące obywatelami kupują wyłącznie w ramach sześciu oficjalnych programów, a pozwolenie na pobyt wiąże się z inwestycją od 375 000 USD.
Jak podaje Real Estate Mauritius, zagraniczny inwestor może nabyć nieruchomość na Mauritiusie wyłącznie w jednym z sześciu programów określonych przez rząd i nadzorowanych przez Economic Development Board (EDB): PDS, IRS, RES, G+2 (zapisywany też jako R+2), Smart City oraz IHS. Od programu zależy, komu nieruchomość będzie można później sprzedać, co trzeba zgłosić i czy zakup daje prawo pobytu. Dlatego autorzy radzą najpierw sprawdzić program i zatwierdzenie projektu przez EDB, a dopiero potem rozmawiać o cenie. Według źródła od budżetu 2025–2026 usunięto przepis pozwalający osobom niebędącym obywatelami, posiadającym specjalne zezwolenie, kupować poza zatwierdzonymi programami nieruchomości powyżej 500 000 USD. Zostały więc tylko programy regulowane przez EDB. Pozwolenie na pobyt łączy się z inwestycją w kwalifikującą się nieruchomość o wartości co najmniej 375 000 USD i obejmuje inwestora, małżonka oraz dzieci do 24. roku życia. Poniżej tej kwoty zakup bywa nadal możliwy, ale według przewodnika nie daje prawa pobytu. Programy różnią się zakresem. PDS (od 2015 r.) to główna ścieżka dla nowych inwestycji, w której 25% jednostek musi trafić do obywateli Mauritiusa. Smart City obejmuje projekty wielofunkcyjne, a ulgi podatkowe dla projektów zatwierdzonych po czerwcu 2025 r. zostały, jak podano, zniesione. IRS i RES są dostępne tylko na rynku wtórnym, dla projektów zatwierdzonych przed 2015 r. G+2 to najtańsza droga wejścia, od 6 000 000 MUR (ok. 130 000 USD), ale apartamenty przy samym morzu są wyłączone. IHS dotyczy jednostek hotelowych, z użytkowaniem prywatnym do 45 dni w roku. Źródło zaznacza, że progi należy potwierdzić w dokumentacji danej inwestycji w dniu aktu notarialnego. Tekst jest streszczeniem opisu ze źródła i nie stanowi porady prawnej ani podatkowej.